Ik heb nooit een vriendje gehad. Geen echte relatie maar ook geen kleuterklasliefde. Ik ben wel bijna overdreven vaak verliefd geweest. Bijna elke jongen die ik ken heeft een tijdje in mijn gedachtes rondgespookt. Ik denk dat ik mijn gevoelens het beste kan omschrijven met: Verliefd zijn op de liefde.
Alle slechtheid in een jongen word op een romantische wijze echte liefde. Alle lelijke jongens veranderen binnen enkele seconden in het nieuwe knap. Ze staan op me te wachten bij mijn fiets, het pannenkoeken restaurant, net buiten mijn pashokje, in de tuin en als ik ergens op visite ga.
Mijn verliefdheid is anders als bij de meeste anderen. Ik wil niet hém, maar ik wil een vriéndje.
Herkennen jullie dit soms ook? Of hebben jullie hier totaal geen last van?
