Happy Feelings #5


Unsplash

Mijn eerste examen is maandag en ik word er een beetje zenuwachtig van. Om toch een beetje te blijven focussen op de leuke dingen een nieuw lijstje met fijnheid :)

  • Het gevoel hebben dat ik best oké ben voorbereid voor mijn eerste examen
  • Zelfgebakken zandkoekjes
  • Lieve kaartjes in de post
  • Al best veel boeken verkocht
  • 50/50 en The Company You Keep (beide hele mooie films)
  • Het idee dat ik over twee weken gewoon helemaal klaar ben (als het goed is)
  • Veel geld gespaard
  • Morgen moederdag :)
  • Niet normaal veel lekker eten inkopen voor komende week
  • Dit liedje
  • Nieuwe kleren na een uitje Maastricht

Fijn weekend iedereen!

Volg me hier via Bloglovin’

Eindexamen leermuziek

Wanneer er een bepaalde periode voor de deur staat: vakantie, tentamenweek, nog een keer vakantie etc., dan kies ik het liefste een bepaald album of maak ik een playlist waar ik dan non-stop naar kan luisteren. Dan, wanneer de vakantie voorbij is of mijn tentamenweek is geweest, dan ben ik de playlist vaak zat of kies ik een ander album. Als ik dan maanden of jaren later weer naar die nummers luister, dan zitten er zo veel herinneringen aan vast. Heerlijk vind ik dat. Hetzelfde geldt voor muziekjes die ik in films of series hoor en dan daarna nog een keer luister.


Stacey Hatfield

Tijdens leren voor mijn eindexamens luister ik graag muziek. En dit album heb ik eigenlijk al aan deze periode toegekend: If You Leave van Daughter. Als ik hem hard zet kan ik meezingen, als ik hem zacht zet kan ik erbij leren. Het is mijn soort muziek. Enjoy!

Deze muziek zoekende op YouTube brengt mij opeens bij allemaal andere nummer van hen, die kunnen mooi in mijn playlist :).

Wat voor muziek luisteren jullie tijdens het leren?

Volg me hier via Bloglovin’

The Fault in Our Stars

Vandaag heb ik voor jullie een recensie van The Fault in Our Stars van John Green, omdat ik vind dat dit boek een plekje op mijn blog verdient:

en.wikipedia.org

The Fault in Our Stars gaat over een meisje genaamd Hazel. Ze heeft een ongeneselijke kanker en leeft op extra tijd door een speciaal medicijn. Haar moeder is haar beste vriendin en haar vrije tijd besteed ze met boeken. Dan ontmoet ze Augustus Waters tijdens een bijeenkomst van de Cancer Kid Support Group en haar leven verandert.

Dat is het plot dat ik ongeveer op het internet heb gevonden, want eigenlijk is het verhaal te vertellen in één zin. Meisje met kanker ontmoet jongen en haar leven verandert. Ik dit zeker niet negatief, maar zo is het verhaal nu eenmaal. Niet veel speciaals aan.

Het prachtige aan het boek – want ik vind dit dus een prachtig boek is – zit ‘m in de uitvoering. John Green heeft alle betekenis van het leven in één verhaal op papier weten te zetten. Door de ogen van Hazel besef je dat het leven soms onzinnig is, en niet alleen omdat ze kanker heeft, maar gewoon omdat het leven onzinnig kan zijn. De poëtische schrijfstijl van John Green gaf het verhaal karakter, maar het lag ook aan de kleine dingen. Het feit dat Hazel en Augustus altijd ‘Okay’ tegen elkaar zeggen, de relatie tussen Hazel en haar ouders, de relatie tussen Hazel en Augustus’ vriend Isaac, de manier waarop wordt omgegaan met kanker, de humor die John Green in het verhaal heeft verwerkt, etc.

Ik heb een hele, hele lange tijd gewacht voordat ik begon met lezen. Ik was terughoudend, omdat ik wist wat ik kon verwachten: dood. En ik ken mezelf, ik ben huilbaby eerste klas als het gaat om boeken, series en films, dus ik was terughoudend. Toen kwam het moment dat ik gewoon maar begon, het was tijd, vond ik zelf. Ik heb er geen spijt van gehad, dûh. Het viel mee wat betreft mijn huilen hoor, maar dat had ik zelf niet verwacht. John Green’s schrijfstijl en de afronding van het verhaal waren prachtig en ik heb zeker een traantje gelaten, maar omdat het einde niet zo’n dramatisch cliché was kon ik mijn gevoelens prima onder controle houden. (Met onder controle houden bedoel ik dus een traantje laten, ach).

Één van mijn favoriete quotes is “Some infinities are bigger than other infinities,”, maar The Fault in Our Stars zit vol met prachtige uitspraken. Het verhaal en de uitvoering ervan, hoe zwaar het onderwerp eigenlijk is, waren slim en mooi en grappig en prachtig. Dit is een boek dat ik meerdere malen wil lezen, gewoon omdat het me laat lachen en huilen tegelijkertijd.

Heb jij dit boek al gelezen? Wat vond je ervan?

Ps. Na het lezen van het boek mocht ik eindelijk van mezelf de trailer kijken van de film (ik wilde wachten zodat ik mijn eigen beeld bij de personages kon volgen) en het was echt wauw.

Ps II. Laura gaf me de tip om een nieuwe layout erop te zetten om zo misschien over mijn schrijversblok heen te komen, dus het kan zijn dat ik de komende tijd tussen wat thema’s ga springen ;)

Volg me hier via Bloglovin’

Schrijven over een schrijversblok


Unsplash.com

In mijn zoektocht naar een manier om over mijn schrijversblok heen te komen, waar ik het hier al over had, was een vaak voorkomende tip: schrijf over je schrijversblok. Dus tja, dat gaan we vandaag dan maar doen.

De redenen van mijn schrijversblok

Mijn schrijfpauze begon met mijn tentamenweek. Ik gaf mezelf die pauze om aan school te denken, en niets anders dan school. Dat was prima. Maar nadat die tentamenweek afgelopen was, zou die schrijfpauze ook afgelopen moeten zijn. Zou je denken. Zo ging het verhaal helaas niet. Ik kwam in zo’n sleur waarin ‘des te langer de pauze, des te moeilijker de comeback’ het motto was.
Daarbij gaf ik mezelf de druk om goede content neer te zetten. Ik wilde informatieve blogjes schrijven, in plaats van mijn reguliere brabbelpraatjes. En toen, toen kwam ik er niet meer uit.

En daarna?

Daarna staarde ik uren naar een leeg document met een knipperend lijntje. Je kent het wel. Mijn pen hangt boven het papier van mijn notitieboekje, zoekend naar woorden om neer te kladderen. Uiteindelijk kras ik gefrustreerd het hele blaadje vol. Om hem vervolgens weg te leggen en weer een nutteloze website te openen. Ze zeggen wel eens dat een schrijver elke dag schrijft, nou ik niet, en daar baal ik van. Ik wil graag elke dag schrijven, maar het lijkt dat hoe harder ik het wil, hoe minder goed het komt. Frustraties bouwen zich op en mijn gedachten blijven rondjes draaien, om vervolgens weer bij hetzelfde uit te komen: ik kom er niet uit.

En nu?

Nu heb ik al een best oké stap gezet richting de revalidatie. Er is tenminste iets op papier gekomen. Of op het scherm. Maar of we er nu zijn, ik denk het niet. Ik heb honderdduizend en meer tips gelezen over schrijven, bloggen en creatief zijn. Het komt er wel, hoop ik.

Ik zie jullie wel weer in mijn volgende wanhoopsblog. Ik hoop dat jullie me nog bij willen staan :).

Liefs, Masha

Volg me hier via Bloglovin’